Ελάχιστη κατοικία στου Γκύζη

Είδος έργου: Κατοικία-Διαμέρισμα

Κατάσταση: Πρόταση - Μελέτη

Έτος: 2026

      Στον 4ο όροφο μιας μοντερνιστικής πολυκατοικίας, ανασχεδιάζεται ένα υφιστάμενο διαμέρισμα μόλις 21 τ.μ. . Ο σχεδιασμός έρχεται αντιμέτωπος με την εξαιρετικά μικρή επιφάνεια της ιδιοκτησίας και επιχειρεί να μεγιστοποιήσει τη λειτουργικότητα, προσφέροντας χαρακτηριστικά μεγαλύτερης κατοικίας. 

      Στόχος των παρεμβάσεων αποτελεί η ενοποίηση του εσωτερικού με τον εξωτερικό χώρο του διαμερίσματος και η επέκταση των λειτουργιών έξω, κάτι που είναι ιδιαίτερα εφικτό ειδικά στις κλιματικές συνθήκες της Αθήνας τους περισσότερους μήνες του χρόνου. Γι αυτόν τον λόγο, αλλά και εξαιτίας της αναζήτησης στοιχείων της μνήμης του κτιρίου, ανασυστήνεται η όψη της ιδοκτησίας που κυριαρχούνταν από υαλοπετάσματα, τα οποία συμβάλλουν στην οπτική και λειτουργική ενοποίηση του "μέσα" με το "έξω". Μέσω αυτής της βασικής χειρονομίας μεγαλώνει η λειτουργική επιφάνειά του ακινήτου, πράγμα ιδιαίτερα βοηθητικό για την κατοίκιση.

      Η εσωτερική χωρική οργάνωση περιλαμβάνει διακριτό χώρο ύπνου που διαχωρίζεται με συρόμενη κουρτίνα συσκότισης που διατρέχει τα ανοίγματα του διαμερίσματος και το κρεβάτι. Το μικρό διαμέρισμα παίρνει λειτουργική υπόσταση από τις ειδικές κατασκευές όπως αυτή του κρεβατιού με τους ενσωματωμένους αποθηκευτικούς χώρους, της ανοιχτής ντουλάπας, της κουζίνας που εξελίσσεται σε καθιστικό. Ένα κινητό πολυέπιπλο που παίζει τον ρόλο του συμπληρωματικού πάγκου κουζίνας, του τραπεζιού φαγητού, του γραφείου είναι κατασκευασμένο από μεταλλικό σκελετό και μάρμαρο κόκκινης απόχρωσης.

      Οι επιλογές στην υλικότητα έλαβαν υπόψη τις μικρές διαστάσεις του χώρου και έτσι επιλέχθηκαν ειδικές κατασκευές για ερμάρια και ράφια από διάτρητη λαμαρίνα, ανοιχτόχρωμο λουστραρισμένο κόντρα πλακέ, ενώ λευκό και ανοιχτόχρωμοι τόνοι στους τοίχους, όπως επίσης και καθρέφτες μεγάλης επιφάνειας βοηθούν τον χώρο να μεγαλώσει οπτικά. 

      Οι χρωματικές εξάρσεις στα βασικά χρώματα που χαρακτηρίζουν το εσωτερικό προέρχονται από τη βασική χρωματική χειρονομία που κυριαρχεί στην όψη του κτιρίου. Η αποκάλυψη τμήματος του σκελετού οπλισμένου σκυροδέματος αναφέρεται σε ένα ακόμη χαρακτηριστικό της μνήμης του κτιρίου.

 ENG

Project: Residence

Status: Proposal

Year: 2026

      On the fourth floor of a modernist apartment building in Athens, a 21 sq.m. existing apartment is redesigned in response to the constraints of its extremely limited footprint. The project seeks to maximize functionality and spatial quality, providing the dwelling with characteristics typically associated with a much larger residence. 

      The design strategy focuses on the integration of interior and exterior space, extending domestic functions outdoors and leveraging the mild Athens climate for most of the year. In this context, and as a reference to the building’s architectural memory, the apartment’s façade is redefined through extensive glazing, allowing for visual and functional continuity between inside and outside. This primary gesture effectively expands the usable living area and enhances everyday inhabitation. 

      The interior layout is organized as a flexible open plan with a clearly defined sleeping zone, separated by a sliding blackout curtain that runs along the length of the openings and the bed. Functionality is achieved through a series of custom elements, including a bed with integrated storage, an open wardrobe system, and a compact kitchen that transitions into the living space. A mobile multi-functional unit, constructed from a metal frame and red-toned marble, operates alternately as a kitchen counter, dining table, and workspace. 

      Material choices respond to the small scale of the apartment, employing perforated metal sheets for cabinetry and shelving, alongside light-colored lacquered plywood. White and light-toned wall finishes, combined with large mirrored surfaces, enhance brightness and amplify the perception of space. Chromatic accents within the interior derive from the dominant color gesture of the building’s façade, while the partial exposure of the reinforced concrete structure recalls another key element of the building’s original identity.